เพลงสดุดีที่ 90 ความอ่อนแอของมนุษย์

เพลงสดุดีที่ 90
ความอ่อนแอของมนุษย์

เพลงสดุดีบทนี้ก็อยู่ในประเภท "คำอ้อนวอนของชุมชน" เช่นกัน ต่างกันที่ว่าไม่ใช่บทภาวนาสำหรับโอกาสที่ประชาชนประสบความพ่ายแพ้สงครามหรือภัยพิบัติทางธรรมชาติ เนื้อหาของบทเพลงเป็นการพิจารณาคำนึงถึงความอนิจจังของมนุษย์ซึ่งมีชีวิตอยู่ไม่นานและยังควรจะได้รับโทษจากพระเจ้าเพราะบาปที่ได้ทำ สภาพนี้ช่างตรงข้ามกับลักษณะของพระเจ้าผู้ทรงดำรงอยู่ตลอดนิรันดรและทรงพระอานุภาพหาขอบเขตมิได้ การพิจารณาเช่นนี้อยู่ในลีลาของวรรณกรรมประเภทปรีชาญาณ เมื่อผู้ประพันธ์เพลงสดุดีเตือนใจประชาชนให้คำนึงถึงความอนิจจังของชีวิต เขามีเจตนาที่จะสอนให้ทุกคนมี "จิตใจปรีชาฉลาด" คือรู้จักดำเนินชีวิตให้สอดคล้องกับพระบัญญัติของพระเจ้านั่นเอง
คำภาวนา ของโมเสส ผู้รับใช้ของพระเจ้า



1    ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า พระองค์ทรงเป็นแหล่งลี้ภัยของข้าพเจ้าทั้งหลาย
        มาทุกยุคทุกสมัย
2    ก่อนภูเขาจะเกิด
        ก่อนแผ่นดินและโลกจะถือกำเนิดขึ้นมา
    พระองค์ทรงเป็นพระเจ้า
        ทรงดำรงอยู่ตลอดไป
3    พระองค์ทรงให้มนุษย์กลับเป็นฝุ่นดิน
        โดยตรัสว่า "บุตรแห่งมนุษย์เอ๋ย จงกลับไปเถิด"
4    ใช่แล้ว หนึ่งพันปีสำหรับพระองค์
        ก็เหมือนวันวานที่เพิ่งผ่านไป
        เหมือนการตื่นอยู่ยามเดียวเวลากลางคืน
5    พระองค์ทรงบันดาลให้ชีวิตจบลงเหมือนจมน้ำ
        สั้นเหมือนความฝันในยามเช้า
        เหมือนต้นหญ้าที่งอกขึ้น
6    ในยามเช้าต้นหญ้าเติบโตขึ้นและออกดอก
        ในยามเย็นก็ร่วงโรยและเหี่ยวแห้งไป
7    ข้าพเจ้าทั้งหลายถูกพระพิโรธของพระองค์ทำลาย
        มีความหวาดกลัวเพราะความกริ้วของพระองค์
8    พระองค์ทรงวางความผิดของข้าพเจ้าทั้งหลายไว้เฉพาะพระพักตร์
    การกระทำเร้นลับของข้าพเจ้าก็ปรากฏอยู่เบื้องหน้าพระองค์
9    ถูกแล้ว ทุกวันของข้าพเจ้าทั้งหลายผ่านไปเพราะพระพิโรธของพระองค์
        ปีของข้าพเจ้าสิ้นสุดลงเหมือนลมหายใจเฮือกเดียว
10    ช่วงอายุชีวิตของข้าพเจ้าทั้งหลายยาวนานเจ็ดสิบปี
        อาจจะถึงแปดสิบสำหรับผู้ที่แข็งแรง
    แต่ส่วนใหญ่ก็มีแต่ความเหน็ดเหนื่อยและความกังวล
      วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว แล้วข้าพเจ้าทั้งหลายก็จากไป
11    ผู้ใดเล่าจะรู้ถึงอานุภาพแห่งพระพิโรธของพระองค์
        และรู้ถึงความกริ้ว เพื่อจะได้ยำเกรงพระองค์อย่างสมควร
12    โปรดทรงสอนข้าพเจ้าทั้งหลายให้รู้จักนับวันแห่งชีวิตได้ถูกต้อง
        เพื่อจะได้มีจิตใจปรีชาฉลาด
13    ข้าแต่พระยาห์เวห์ โปรดเสด็จกลับมาเถิด ข้าพเจ้าทั้งหลายจะต้องรอคอยอีกนานเพียงใด?
        โปรดทรงเมตตาบรรดาผู้รับใช้ของพระองค์เถิด
14    ทุกยามเช้าโปรดประทานความรักมั่นคงของพระองค์แก่ข้าพเจ้าทั้งหลายอย่างเต็มเปี่ยม
        ข้าพเจ้าทั้งหลายจะได้โห่ร้องด้วยความเบิกบานและมีความยินดีตลอดชีวิต
15    ขอพระองค์ประทานความยินดีแก่ข้าพเจ้าทั้งหลาย
        นานเท่ากับเวลาที่พระองค์ทรงบันดาลให้ได้รับความทุกข์ยาก
        เท่ากับปีที่ข้าพเจ้าทั้งหลายต้องประสบความเลวร้าย
16    โปรดสำแดงให้ผู้รับใช้ของพระองค์เห็นพระราชกิจของพระองค์
        ให้ลูกหลานของเขาได้เห็นความรุ่งเรืองของพระองค์
17    ขอองค์พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าของข้าพเจ้าทั้งหลาย โปรดปรานข้าพเจ้า
        ขอพระองค์ประทานให้ผลงานที่ข้าพเจ้าทั้งหลายกระทำสำเร็จไป
        ขอให้ผลงานที่ข้าพเจ้าทั้งหลายกระทำมีความมั่นคง